Port Alfred

Via het dorpje in Transkei waar Mandela geboren (huis, school, kerkje) is naar Port Alfred. Als je bij het (vervallen) kerkje staat en de driehoek ziet (huis school, kerkje) waar hij de eerste 18 jaar van zijn leven heeft doorgebracht begrijpen we misschien een heel klein beetje wat voor een geweldige reis deze man in zijn leven heeft afgelegd. 

Daarna snel door naar Maartje. Mooi om te zien waar Maartje zich ophoudt. De studie locatie, haar kamer, de kroeg waar ze werkt en uitgaat, haar vriendinnen en de stunning setting van Port Alfred aan de Indische oceaan. Genoeg om bij te praten van beide kanten!! En na een dag of wat weer terug naar Paarl.

Boven de wolken

Na geslapen te hebben met vrieskou, de haarden brandde in onze rondavel, wakker geworden en direct naar buiten. Een crispy morning, wintersport gevoel, dat we al een jaar of tien niet meer kennen. Met kop koffie kijken. 360 graden rond. Heerlijk zonnetje en letterlijk boven de wolken.Tijdens ontbijt kwamen we nog twee lokale vrouwllijke entrepeneurs tegen die een eco lodge gingen bouwen. Zoals jullie begrijpen staat in deze lodge onze wijn (als het lukt) reeds op de kaart! Met heel veel tegenzin begonnen we aan de afdaling, we wilden namelijk nog niet weg uit Lesotho, maar we hadden s'avonds met Maartje in Port Alfred afgesproken, dus rijden met die bak!

Sani pas

Het stond al een jaar of 3 op ons "lijstje", maar het kwam er maar niet van. De Sani pas in Lesotho doen. Vanaf de wijngaard is het een tocht van een volle dag van west naar oost door het land, waarvan de laatste 200 kilometer dirt road. Samen met Daan en Yvonne, die ook in de buurt van Lesotho rondtrokken, reden we  de hele dag boven de 2000 meter met daarbij 4 passen van boven de 3000 meter waarvan de Sani pas op meer dan 3250 meter de spectaculairste. Een fantastisch landschap dat in het begin nog lieflijk is met mooie dorpjes maar al snel steeds ruiger wordt. Ook het weer paste mooi bij de trip. We vertrokken met een strakblauwe hemel en eindigde 10 uur later in zware mist met regen in de bittere kou. Maar je wordt dan wel beloond in de hoogste pub van Afrika (een soort skihut) met jagermeister en een biertje. Super!!

It's a small world.

De St Michaels parochie, vlakbij de wijngaard, bestaat uit een kerkje, een paar nonnen, een schooltje en een school of skills. We waren er zelf al geweest, maar wilde Miep even een kijkje laten nemen. De non was er, de sleutel van de helaas kerk niet. Maar de school of skills was wel open. Wat bleek toen we daar binnenstapte, de directrice wist alles over Nederland. Of we Dokkem kende, of all places. (Elfstedentocht?!)Achter haar stonden ook twee blauwe huisjes van KLM....... En op de Landbouw Universiteit in Wageningen was ze al een paar keer geweest. Cursus intensieve melkveehouderij! Weinig tijd om nu door te praten, maar zeker wel tijdens ons volgende bezoek. It's a small world!!

An Englischman in Lesotho

Via de tam-tam hoorden we dat er ergens een blanke ook wat wijnranken had geplant in Lesotho. Dat wilden we wel eens even zien. Via een lange, slechte dirt road uiteindelijk bij een dorpje gekomen, waar deze Engelse gentleman van in de zeventig, zoals later bleek ,reeds een jaar of 30 woonde. Getrouwd met een vrouw uit Lesotho, twee kinderen en een kleinkind. En na een kopje thee met een wolkje melk, de tuin in naar zijn wijnranken. En jawel daar stonden ze. Van alles wat, zelfs een paar pinotage stokken en een jaar of 8 oud. Verwaarloosd dat wel, maar toch. Hij had nog nooit wijn gebotteld, wel stond de 2011 oogst in 3 italiaanse mand flessen (zonder mand) te fermenteren. Maar verder als dat, was hij nog niet gekomen. Proefglazen waren er niet, dus maar uit het handje gedaan. Leuk om het allemaal te zien. Misschien kunnen we er later iets mee doen.

Happy people

Mothiba werkt in Maseru, zijn vrouw studeert in Roma. Hun kind woont bij opa en oma. Ze zien elkaar dus niet doordeweeks. Deze avond echter wel omdat zij voor een dag in Maseru moest zijn. Blije mensen met dromen.....

Handgebaren

Tijdens de vele gesprekken met Phatela en familie wordt er vaak gebruik gemaakt van gebaren.
Voordat we weer vertrokken moest er op initiatief van Phatela nog even worden gepraat over de twee verschillende werelden in Lesotho. Die van de regering en die van de chiefs. Met de koning als alwetende die boven de partijen staat. Hand open is het gebaar voor mensen die eerlijk en recht door zee zijn. Hand toe voor mensen die iets achter houden en hand afwisselend open en toe voor mensen die met de wind mee waaien. Tijdens ons laatste gesprek inzake de politieke situatie was de hand meer toe als open, maar dat komt voor in de meeste landen niet waar!!