Donsskimmel ook in Lesotho!

Donsskimmel dus. Met Phatela door de wijngaard heen gelopen en gevraagd wanneer de bladeren vielen. Toen de regens kwamen zei hij en dat bevestigde dus ons beeld. Donskimmel krijg je namelijk in de Kaap ook na veel regen. Vorig jaar was zo'n jaar in de Kaap. En dat hebben we geweten. Onze oogst was minimaal. Alhoewel we wisten dat er zomer regens waren in Lesotho waren we vorig jaar toch niet bang voor donskimmel in Lesotho. Waar zou deze skimmel vandaan moeten komen in een omgeving zonder wijngaarden. Dus de beslissing was toen genomen om helemaal niet te spuiten tegen ziektes. Dat was niet snugger dus. Donsskimmel zit ook in fruitbomen, die Phatela heeft en deze verspreid zich dus ook naar de wijngaard hebben we dit jaar geleerd!!!! In het volgende groeiseizoen zal er dus gespoten moeten worden. Anders geen wijn uit Lesotho. Minimaal, maar helemaal zonder, zoals we dit jaar in een aantal blokken op Groot Parys hebben gedaan, is niet mogelijk in Lesotho. Regens in het rijpings seizoen van de druiven heb je daar namelijk altijd. Geen mooie ziekte vrije droge zomers zoals in de Kaap. En zo leren we al vallend en opstaand het terroir van dit specifieke stukje Lesotho kennen.

Goede werken in Lesotho

Voordat we naar de wijngaard gingen, moesten we als (afvallige) Rooms Katholieken s'ochtends toch nog even langs bij de kathedraal van Lesotho, die gelegen is in... jawel Roma. De vorige paus was hier zelfs nog even op bezoek in 1988. Naast de kathedraal staat ook het toepasselijk genoemde St Mary's college. De beste leerlingen worden geselecteerd uit alle lagere scholen in Lesotho en dit creme de la creme mag dan naar dit college en vandaar naar de Universiteit, ook gelegen in Roma. Hier natuurlijk even naar binnen gelopen en de klas in. Veel vragen beantwoord van deze tieners en afgesproken dat we in augustus terug komen om verder te praten over hun dromen. Na dit spektakel in de auto de berg op richting Phatela. Zoals gezegd waren we heel benieuwd en dus auto snel geparkeert en bijna hollend naar de wijngaard. Wat we zagen was echter teleurstellend. De wijnstokken waren wel goed gegroeid, echter er zat haast geen blad meer aan terwijl het toch nog zeker geen herfst was en de druiven zagen er ook al niet blij uit. Oorzaak: donsskimmel. Dat was even slikken, dus!!   

Lesotho voelt goed!

Van grootschaligheid in Zuid Afrika, waar boerderijen vaak duizenden hectares groot zijn, ga je vanaf de grens naar kleinschaligheid. Bijna al de mensen in Lesotho hebben namelijk een huisje (rondavel) en een stukje land dat wordt bewerkt voor eigen gebruik met wat koeien, kippen en dergelijke. Zonder te zeggen/weten wat het beste is voelt die kleinschaligheid beter aan. Het voelt gewoon natuurlijker en misschien belangrijker, menselijker aan. Wat ook direct opvalt is het feit dat de dorpjes niet zoals in Zuid Afrika strikt zijn opgedeeld in woongebieden voor blanken, kleurlingen en zwarten. Ook dit voelt prettig aan. Ondanks het feit dat de apartheid reeds 17 jaar tot de verleden tijd behoort wonen de verschillende bevolkingsgroepen in Zuid Afrika namelijk over het algemeen nog steeds vrijwel gescheiden. De bevolking in Lesotho is echter zeer homogeen en dat betekent dat op een verdwaalde Europeaan, Chinees of Indiër het de Basutho zijn, die Lesotho reeds heel lang bevolken. Ondernemers zijn er echter overal, dus ook in Lesotho. Phatela, de lokale boer waar wij sinds een jaar of twee samen een wijngaard mee proberen op te bouwen, is er zo een. Hij heeft dus niet 1 lapje grond maar drie. Hoe staat de wijngaard erbij was voor ons de meest prangende vraag. Sinds de laatste keer dat wij hem bezochten in augustus 2010, was er een heel groei seizoen voorbij gegaan en behalve een paar korte telefoongesprekjes was er verder geen kontakt. Dus zéér benieuwd.  

The Royal Kingdom of Lesotho

Na een volle dag rijden over twee baans wegen sta je tegen zonsondergang aan de grens van Lesotho. Je doet zelf de slagboom open en rijdt de auto alvast de grens over. Daarna loop je terug naar het doane kantoor om de stempels te krijgen in je paspoort. En dan letterlijk vanaf het moment dat je de grens over bent kom je in een andere wereld...The Royal Kingdom of Lesotho.

Olijven

Voordat we naar Lesotho vertrekken, nog even de olijven geoogst. Dat neemt niet lang, want we hebben hier maar 6 bomen staan. Precies genoeg om de volgende zomer zelf en met bezoek van te genieten. Ze liggen nu in het water te weken. Over een week in het zout.

Live life!!

Dat kun je wel zeggen van Miep, nu 81 jaar oud. Vlak voordat ze naar Zuid Afrika kwam was ze namelijk nog in Oman, na Zuid Afrika gaat ze naar Jordanië. Dus de officiële opening van de Montessori pre-school bij ons op Groot Parys was misschien iets te boring.;-) Vandaar dat we dit weekend maar snel voor een weekje naar het ruige Lesotho gaan. Met natuurlijk als primair doel "onze" wijngaard te bezoeken. En als extra een bezoek aan onze jongste dochter Maartje die daar niet zo heel ver vandaan studeert. Niet zo ver betekent in Zuid Afrika trouwens 6 uur rijden!!

Haring

Miep, de moeder van Mariette en Peter is er weer. Het is een traditie dat zij altijd haring meeneemt. Vers gehaald bij de visboerin Amsterdam, de middag voor vertrek. Gesealed en als laatste ingepakt in de koffer. De eerste avond wordt deze natuurlijk direct soldaat gemaakt. Lekker romig en vet!! Maartje omschrijft de smaak sensatie het beste: "mijn mond is watering van die haring". Heerlijk dus!!