Maandag 11 augustus; De laatste details

Gisteren haden we nog even gekeken naar de tafeldruiven die al geplant waren. Die hadden ze helaas al in april gesnoeid. Dat is niet goed, want alhoewel het dan wel al herfst is, bouwt de plant dan wel nog zijn reserves op om de winter door te komen. Ook was er met enige regelmatig dwars door de oogjes heen gesneden, waar de nieuwe loten in het voorjaar moesten gaan groeien. Oeps!! Gelukkig kunnen we nu deze “fouten” zien, zodat we deze bij de nieuw aan te planten druiven struiken voor de icewine niet meer gemaakt worden. Met dank aan de tafeldruiven dus! Verder waren er veel dode stokken, door gebrek aan water.Dus de volgende dagen was er maar één adagium; water Phatela, stokkies hebben water nodig, en zéker als ze jong zijn. Vastgesteld dat er lijn was en een meetlint om de rijen uit te zetten. De plant afstand doorgesproken met Phatela, zodat ze meteen (hoe laat begin je ? Als de zon opkomt...........) de volgende ochtend konden beginnen met de gaten (ook de omvang en diepte daarvan duidelijk aangegeven) te graven.
Nadat dit alles doorgesproken was hebben brachten we Mothiba, de studerende zoon, naar de hoofdstad Maseru. Een echt puur zwart afrikaanse stad. En zijn we zelf doorgereden naar hotel Victoria, met ook een heerlijk afrikaans sfeertje, waar we het stof en de vermoeidheid tevreden weg gespoeld hebben met een lekker fris biertje, een heerlijke indiase maaltijd en met, uiteraard, onze net gebottelde ongehoute Chenin Blanc 2008. Morgen meer.

Op zoek naar de wijngaard en het planten voorbereiden

Het was alweer een tijdje geleden dat Eric bij Phatela was en dus was het even nadenken hoe daar ook alweer te komen. Het ging in een keer goed, want weinig of geen bewegwijzering in Lesotho EN Phatela was er ook. Een meevaller, want zijn zoon bleek zijn mails niet gecheckt te hebben en dus wisten ze niet wanneer wij precies zouden komen.
De Grapeman kreeg tranen in zijn ogen toen hij ons zag en kon eigenlijk nauwelijks geloven dat we er écht waren, mét de wingerd stokkies. Zijn jongste zoon, Kananelo, was ook op het land (ze wonen een stukje verderop) en al snel kwam ook Mamothiba, de vrouw van Phatela eraan.
Hun oudste zoon, Mothiba, zit op een opleiding waar hij algemene landbouw studeert. Ook die stond er ineens, gebeld door zijn moeder, want geld is er niet veel, maar een mobiele telefoon is een must. Geen klein ding trouwens, want hij moest met een taxi busje uit Roma, waar ook de Universiteit van Lesotho en een grote katholieke missie zijn gevestigd, komen 25 kilometer verder.
En toen; aan het werk. Omdat ze de mail niet hadden gezien, waren de 800 gaten nog niet gegraven. Het land was wel geploegd, maar eigenlijk niet diep genoeg. Dus uitgelegd dat één keer ploegen voldoende is (daarna hoeft het nooit meer), maar dat dat dan wel zo diep mogelijk moest. We kwamen erachter dat Phatela een tractor en een ploeg bezit. Niet helemaal tot op de vereiste diepte, maar veel beter dan de 20 cm. die hij nu had gedaan. Maar ja, zo’n ding rijdt op benzine en dat was er niet. Dus naar het huis dat wil zeggen rondavel van Phatela gegaan, waar hij geld uit een blikje onder het bed haalde, de auto van stal en de vrachtwagen gestart met daarop bakken om de stokkies in water in te kunnen zetten. Omdat de stokkies zo snel mogelijk de grond in moesten spraken we ook af dat er de volgende morgen ook 10 man zouden staan om de gaten te graven. Terwijl Phatela benzine haalde, zijn wij met de middelste zoon, Kahliso, en de bakken teruggekeerd naar het land en hebben de stokkies lekker met de worteltjes in het water gezet. Phatelo kwam met de benzine terug en heeft de rest van de dag fluks het te beplanten land nog eens diep omgeploegd.

Komen we Lesotho binnen?

Vorige week, zondag ochtend om 08:30, konden we de stokkies ophalen bij de kweker. Ze stonden al op ons te wachten, keurig ingepakt tegen uitdroging. Na een uurtje of elf rijden door ons prachtige land, kwamen we in Ladybrand, vlakbij de grens van Lesotho. Daar is zo ie zo al weinig te doen, maar op zondag avond is dus echt alles dicht. Behalve, zoals overal ter wereld de chinees. Daar zaten zelfs ongeveer 40 chinezen te eten, dus dat was een goed teken. Chinezen gedetacheerd in Lesotho op zoek naar..... grondstoffen, zoals op veel plaatsen in Afrika. Heerlijke maaltijd genoten dus!
We hadden een aantal weken geleden een import vergunning van Phatela op de fax ontvangen, maar zelf waren we vergeten om een exportvergunning aan te vragen, dus dat moest dus aan de grens. De douane verwijst je dan door naar een clearing agent. Meegelopen met een jongeman die die funktie blijkbaar vervulde naar het kantoor. Een dame vulde voor 30 Randjes vlotjes het formulier in. Wat het precies was, in welke hoeveelheden en of er geen ziektes aanwezig waren was absoluut onbelangrijk. Het enige wat telde was in welke categorie het moest vallen. Het werd categorie 14; “vegetables materials for any kind used, primarly for planting”. Niet helemaal wat het was, maar wel zonder invoer rechten. ☺
Helaas bleek bij terugkomst aan het loket bij de grens, dat enige collega clearing agents voor ons waren met bakken formulieren. Nadat duidelijk was dat we niet van plan waren middels overhandiging van geld en/of goederen eerder aan de beurt te komen, bleek onze clearing agent het gelukkig toch voor elkaar te krijgen om voor de enorme pakken formulieren even snel de onze gestempeld te krijgen.
De dame bij de grens van Lesotho wilde ook nog wel even kijken. Dat mocht, maar toen ze ook wel graag zo’n plantje wilde, hebben we dat toch vriendelijk geweigerd. En jawel, het was gelukt; we waren met de jonge wijngaardstokken in Lesotho.

Stokkies brengen naar Lesotho

Eric en ik waren in april vorig jaar voor de eerste keer in Lesotho. 20 km over de grens met Zuid Afrika, zit je in Lesotho echt in zwart Afrika. Eric ging met vriend Jo afgelopen december terug naar, wat ook wel het “dak van afrika” wordt genoemd. Daar zagen ze langs de weg een aantal struiken staan, die iets weg leken te hebben van druiven. Even kijken. Even praten. Het was een gesponsord project door een of andere NGO. Zoals dat wel vaker gaat, was de hardware geleverd, nl druiven, palen en draden, maar geen software; de mensen hadden geen idee hoe te snoeien, de druivenstruik op het draad te krijgen en hoe te suieren. Dus een korte cursus “hoe te suieren” gegeven. Gelukkig hadden ze ook fruitbomen staan, dus de vertaling naar druiven was niet al te moeilijk. Het elkaar verstaan was eigenlijk het grootste struikelblok. Jo en Eric spraken af, dat ze na een paar dagen terug zouden komen om te kijken naar de vorderingen. Als alles klaar zou zijn was de afspraak, dan zouden ze grondmonsters meenemen om die in Zuid Afrika te laten testen op geschiktheid voor het verbouwen van (tafel) druiven. Een dag of drie door Lesotho getrokken, serieus 4 by 4 country met heeeeeel veel dirt roads, woeste bergen en adembenemend mooie landschappen. Ook een land met een fantastische historie. Het is bijvoorbeeld het enige land in Afrika, of er is er nog een (?), dat nooit een kolonie is geweest.
Na drie dagen dus terug op de wijngaard. En jawel, al het werk was klaar. En niet alleen klaar, maar ook op de juiste wijze gedaan. Fantastisch! Bodemmonsters dus mee in 4by4 van Jo en Eric en terug naar Paarl. Daar bodemonderzoek laten doen en het bleek dat de grond prima geschikt is voor de verbouw van druiven. Met de uitslag van de grondmonsters hebben we ook een aantal boekjes opgestuurd over “hoe om te gaan met een wijngaard” naar de zoon van de eigenaar, Phatela Thamae. Wij, en hij nu zelf ook, noemen hem de Grapeman. In het begeleidend briefje schreven we ook dat we bij hem wel wat Chenin Blanc wilde planten met als doel om de eerste icewine uit afrika te maken. (-7 graden is geen probleem in Lesotho, ook vanwege de hoogte). En jawel een maand of 2 geleden hadden we weer contact en kwamen we overeen dat wij wat druiven stokken zouden bestellen. We zeiden toen al, we brengen ze wel even en helpen we mee met het planten. Dat wordt dus morgen. (1250 km heen en 1250 km terug) . Donderdag nacht zijn we weer terug. Spannend.

Nog wél “van”Groot Parys, maar op een andere plek.

Nu de aanleg van de 26 kavels vrijwel gereed is, is het de beurt aan het Groot Parys Manor House om gerenoveerd te worden. Dat gaat niet lekker samen met bewoning en dus hebben wij voor het komende half jaar een bijzonder prettige andere plek gevonden om te wonen; 15 Wineland Estate in Paarl.
Alleen ons landlijn telefoon nummer veranderd; ++27 (0)21 – 863 29 49, de rest van onze gegevens blijft hetzelfde.

WInterkou met sneeuw op de bergen

Als er in 6 dagen 200 mm. regen valt, is snoeien een beetje lastig. Die 200 mm vertaalde zich op de ons omringende bergen in een pak sneeuw. En dan zeggen de boeren hier sneeuw op de bergen is goed, want dat geeft mooi fruit. Ook fijn voor het oog!

Snoei

Afgelopen maandag zijn we weer begonnen met de snoei. Eerst skoonsny (voorsnoei); alle overtolige hout wordt weggeknip, op de loten na die komend jaar de trossen moeten gaan dragen. Deze worden eind augustus pas teruggesnoeid op twee oogjes: stompsny. Stompsny mag pas als de gemiddelde temperatuur (dag en nacht) 10 dagen lang onder de 10° is gebleven. Als je eerder begint haal je de wijnrank te vroeg uit zijn winterslaap, zij denkt dan dat het reeds lente is en gaat te vroeg nieuwe scheuten stoten. Een nachtvorst en je kunt je oogst gedag zeggen. Slordig, niet ? We zitten pas op 5 dagen, dus het is beter om nog even wachten! De druiven, die we voor onze Groot Parys Chenin en Chardonnay gebruiken snoeien we zo laat als mogelijk, vlak voor bot. Dit vanwege een boeren wijsheid dat late snoei het mooiste fruit oplevert en dat willen we natuurlijk!
Er was maandag ochtend wat geklaag van werknemer Chris; “we krijgen helemaal niets extra betaald dit jaar”. De werknemers konden in het verleden n.l. een snoeibonus verdienen, als ze boven een bepaald aantal stokken per dag snijden. Elk stokkie dat ze boven deze bench mark snijden, leverde R 0.12 op. Maar de afgelopen twee jaar is er niet echt hard doorgewerkt, dus waarom zouden wij nog een snoeibonus beloven als ze toch niet aan de gewenste gemiddeldes zouden komen. Dachten we. Dat hadden we dus mooi verkeerd gedacht. ;-)
De afgelopen twee jaar haalden we mensen van buiten de plaas om op tijd klaar te zijn, maar we hebben natuurlijk veel liever dat de Randjes in de zakken van onze eigen werknemers stromen.
De toegezegde bonus en het praatje heeft geholpen; er is heel deze week top gesnoeid.
Gevraagd aantal stokken 400 per dag. Het gemiddelde lag deze week echter op 512!! Lekker.