Sani pas

Het stond al een jaar of 3 op ons "lijstje", maar het kwam er maar niet van. De Sani pas in Lesotho doen. Vanaf de wijngaard is het een tocht van een volle dag van west naar oost door het land, waarvan de laatste 200 kilometer dirt road. Samen met Daan en Yvonne, die ook in de buurt van Lesotho rondtrokken, reden we  de hele dag boven de 2000 meter met daarbij 4 passen van boven de 3000 meter waarvan de Sani pas op meer dan 3250 meter de spectaculairste. Een fantastisch landschap dat in het begin nog lieflijk is met mooie dorpjes maar al snel steeds ruiger wordt. Ook het weer paste mooi bij de trip. We vertrokken met een strakblauwe hemel en eindigde 10 uur later in zware mist met regen in de bittere kou. Maar je wordt dan wel beloond in de hoogste pub van Afrika (een soort skihut) met jagermeister en een biertje. Super!!

It's a small world.

De St Michaels parochie, vlakbij de wijngaard, bestaat uit een kerkje, een paar nonnen, een schooltje en een school of skills. We waren er zelf al geweest, maar wilde Miep even een kijkje laten nemen. De non was er, de sleutel van de helaas kerk niet. Maar de school of skills was wel open. Wat bleek toen we daar binnenstapte, de directrice wist alles over Nederland. Of we Dokkem kende, of all places. (Elfstedentocht?!)Achter haar stonden ook twee blauwe huisjes van KLM....... En op de Landbouw Universiteit in Wageningen was ze al een paar keer geweest. Cursus intensieve melkveehouderij! Weinig tijd om nu door te praten, maar zeker wel tijdens ons volgende bezoek. It's a small world!!

An Englischman in Lesotho

Via de tam-tam hoorden we dat er ergens een blanke ook wat wijnranken had geplant in Lesotho. Dat wilden we wel eens even zien. Via een lange, slechte dirt road uiteindelijk bij een dorpje gekomen, waar deze Engelse gentleman van in de zeventig, zoals later bleek ,reeds een jaar of 30 woonde. Getrouwd met een vrouw uit Lesotho, twee kinderen en een kleinkind. En na een kopje thee met een wolkje melk, de tuin in naar zijn wijnranken. En jawel daar stonden ze. Van alles wat, zelfs een paar pinotage stokken en een jaar of 8 oud. Verwaarloosd dat wel, maar toch. Hij had nog nooit wijn gebotteld, wel stond de 2011 oogst in 3 italiaanse mand flessen (zonder mand) te fermenteren. Maar verder als dat, was hij nog niet gekomen. Proefglazen waren er niet, dus maar uit het handje gedaan. Leuk om het allemaal te zien. Misschien kunnen we er later iets mee doen.

Happy people

Mothiba werkt in Maseru, zijn vrouw studeert in Roma. Hun kind woont bij opa en oma. Ze zien elkaar dus niet doordeweeks. Deze avond echter wel omdat zij voor een dag in Maseru moest zijn. Blije mensen met dromen.....

Handgebaren

Tijdens de vele gesprekken met Phatela en familie wordt er vaak gebruik gemaakt van gebaren.
Voordat we weer vertrokken moest er op initiatief van Phatela nog even worden gepraat over de twee verschillende werelden in Lesotho. Die van de regering en die van de chiefs. Met de koning als alwetende die boven de partijen staat. Hand open is het gebaar voor mensen die eerlijk en recht door zee zijn. Hand toe voor mensen die iets achter houden en hand afwisselend open en toe voor mensen die met de wind mee waaien. Tijdens ons laatste gesprek inzake de politieke situatie was de hand meer toe als open, maar dat komt voor in de meeste landen niet waar!!

Googlen in Lesotho

Wat we graag wilden weten is hoe het met water rechten, boreholes en koop van grond zit in Lesotho. Dit wordt belangrijk als eind volgend jaar blijkt dat het mogelijk is om druiven te verbouwen en wijn te maken in Lesotho. Dan willen we namelijk meer gaan planten en hebben dus water en land nodig. Met deze "zoek opdracht" samen met Phatela en Mothiba in de auto naar Maseru, de hoofstad van Lesotho. Phatela wist niet waar het ministerie van water affairs zat in de hoofstad, maar al snel kwam de oplossing. "Follow that truck" zei hij ineens, wijzend naar een vrachtwagen 400 meter verder weg. Wat wil hij nou dacht ik. Het bleek de truck te zijn die boreholes slaat in Lesotho.Na een kort gesprek met de chauffeur wisten we waar we naar toe moesten. Ook een vorm van Googlen dus! De gesprekken bij de ministeries verliepen voorspoedig. Prettige mensen die wisten waar ze het over hadden. We mochten zelfs de aanvraag opstellen in het kantoor van een van de ambtenaren en zo hadden we op het eind van de ochtend water rechten en een borehole aangevraagd en wisten wij dat buitenlanders in de vorm van een joint venture land konden kopen in Lesotho (Lease hold van 60 jaar). Goed nieuws. Nu kunnen we ons dus helemaal richten op het verkrijgen van een gezonde oogst en hopenlijk een eerste heel kleine batch van mooie wijn. 

Een bijzondere familie

De familie Thamea woont al generaties lang in hun dorp, Ha-ntsi. Phatela en MaMothiba hebben 3 zoons en een dochter. De drie zoons hebben allemaal gestudeerd, de dochter zit nog op de middelbare school. Er is heel weinig werk in Lesotho. Maar op een of andere manier heeft Phatela goede connecties met een of meerdere NGO's in Lesotho. Een zoon werkte al een tijdje als driver voor World Vision, Mothiba de oudste werkt nu voor twee jaar bij een initiatief van Anglo American, die ex mijnwerkers leert te boeren. Daarnaast heeft Phatela het kweken van jonge fruitboompjes geleerd van een Duitse NGO in de jaren negentig. Als je dan ook weet dat de universiteit in Roma, waar de kinderen naar toe zijn geweest of nog studeren, gesticht is door paters en nog gesteund wordt door een aantal NGO's zie je hier toch een duidelijk voorbeeld van dat er ook nog iets goed gebeurt met ontwikkelings gelden, al of niet gedoneert door religieuze organisaties. Het leven is echter niet gemakkelijk, zie bijvoorbeeld ook de stormschade aan het huis van Phatela. Ze kunnen niet, bijvoorbeeld, even Apeldoorn bellen voor vervangende woonruimte. Ook keuzes die gemaakt moeten worden zijn heftig. Er is geen sociaal vangnet voor als het fout gaat. Het is dus allemaal behoorlijk extreem in onze ogen. Maar dat zie je dus niet terug binnen de familie. We zien harmonie en grote innerlijke kracht. Mooi om dit van dichtbij te mogen meemaken en hopenlijk samen aan iets moois te bouwen.