Wat zijn ze klein...............

De afgelopen dagen hebben we onze ongehoute chenin blancs geëtiketeerd. Omdat we het artwork uit Noorwegen pas de dag voor labeling kregen, kon het logo niet meer worden meegedrukt op de backlabels.
De zelfklevende stickertjes voor organische certificiering waren echter heeeeeeeeeeel lastig van hun achterkantjes los te maken. 2 dagen flink doorgewerkt met 8 werknemers. 5500 flessen, met veel moeite hebben we dus dus een gemiddelde gehaald van iets meer dan 20 stickertjes per uur per persoon, het was echt prutsen!!!!!! Dat doen we dus maar een keer. Gelukkig regende het gisteren en vandaag en konden onze werknemers sowieso weinig doen. Dat was dan weer een meevaller. Volgend jaar kunnen we het logo in ieder geval gewoon mee laten printen op het achter etiket.

Organisch gecertificieerd

Het overschakelen van conventioneel naar biologisch was voor ons een grote sprong in het diepe. We zijn in december 2004 in conversie gegaan en alle boeren hier in Paarl verklaarden ons toen voor gek. Dat kan niet, dat gaat je geld kosten en we spreken jullie over een jaar of wat wel!
Tussen 2002 en 2004 hadden we eerst de wijngaard op orde gebracht waar een lagere opbrengst per hectare een grote rol in speelde. Langzaam groeide in deze periode ook de gedachte dat als een plant zich gezond voelt, waarom zou je dan preventief moeten spuiten tegen ziektes. Dat is bij mensen toch ook niet zo! Dus daar gingen we dan eind 2004. Na elke regen “scheten wij peentjes” want dat is namelijk HET tijdstip dat ziektes zich verspreiden in de wijngaard. Nu na ruim 3 jaar is dat gelukkig niet meer zo. Wel blijven we met name tussen half september en half december heel allert en lopen, soms wel eens te vaak, rond om te kijken of er toch echt geen.......
Elk jaar worden we 1 of 2 keer gecontroleerd door de BDOCA, een zuid afrikaanse organisatie die biologisch certificeert en in europa gelinkt is met Demeter, een autoriteit op het gebied van biologisch boeren. Prima mensen van de BDOCA, maar nog wel erg grijze wollen sokken en organisatorisch (dus) een ramp. Vanaf de oogst 2008 (februari) zijn we officieel biologisch gecertificeerd, maar het krijgen van goedkeuring voor het gebruik van het biologisch logo op ons etiket bleek begin augustus toch echt te moeilijk te zijn. Dus toen hadden we alleen nog de uitweg om stickers (kortere doorlooptijd) te laten drukken met dit logo. Gisteren middag hebben we uiteindelijk de goedkeuring en artwork ontvangen. Dit naar zeer zware bedreigingen aan het adres van deze goedbedoelende medemens. Vandaag gedrukt en morgen op de fles! Zucht... een heel zware bevalling, maar we zijn trots. Het is ons gelukt en een van de weinigen in Zuid Afrika!

We kregen een mail uit Lesotho:

Dear Mr Eric and Miss Married

Everybody will like to know how did you go, and they want me to pass their greedings and scencer thanks to you.
And every seedling has been planted succesfully and they are begining to sprout. Now we are watering and applying manure.

Thank you so much.

Mothiba Thamae.

Bouwjaar 1958.

Het liedje luidt; “er is er een jarig..............”. Vandaag zijn er TWEE jarig;
Peter Ras, is 50 geworden en zijn Chevy ook. De Chevy hadden we een 5 tal jaar geleden reeds gekocht van een diamantsmokkelaar uit het noord westen van Zuid Afrika. Helaas..., vond hijzelf, was hij gepakt en moest de gevangenis in. Een groot gedeelte van zijn assets – geen diamanten ☺- moesten aldus verkocht worden. De Chevy werd gekocht en teruggereden naar de Kaap. Om Peter’s verjaardag te vieren hebben we de Chevy helemaal netjes en padvaardig gemaakt, zodat Peter er nog vele jaren van kan genieten.
We hebben hem vanochtend feestelijk aangeboden, onder het genot van een kopje koffie met melktert.
GEFELICITEERD Peter !!!!!!

Hoogste wijngaard in afrika (1850 meter)

's Morgens vroeg opgestaan en voor de laatste keer naar Phatela en family. Bij het land aangekomen werd daar al weer druk geplant en gegraven. Nogmaals doorgenomen wat een mens moet doen om stokkies gelukkig en gezond op te laten groeien.
Mamothiba heeft een keurig schrift met harde kaft waarin zij een aantal dingen bijhoudt (welke kruiden te gebruiken bij welke ziektes, maar ook de prijzen van de diverse vruchten en bomen die zij verkopen, adressen en telefoonnummers). Daarin hebben we een verdeling gemaakt per bladzijde met noodzakelijke handelingen per variëteit. Ook de reeds geplante stokken maar meegenomen, want daar waren dus ook wel wat dingen te verbeteren.
We hadden ook een 3-tal bladzijden van de kweker meegegeven met do’s and don’ts. Die zijn we ook nog even doorgelopen.
Vervolgens de laatste bosstokken gesnoeid en met Phaetela nog eens door alle plekken gelopen om precies aan te geven aan de hand van de opgeschreven wenken, wat de volgende stappen zouden moeten zijn (zoals palen slaan en de bosstokken op de eerste draad brengen, zwakke stokkies bemesten, 1 x in de week ALLES water geven tot de regens komen, 1 x in de maand manure voor de jonge stokken en voor de zwakke broeders etc.).
Daarna afscheid genomen. Een raar moment als je zo intensief bij mensen en hun besigheid betrokken bent geraakt.
Een prachtige rit terug naar Paarl, waar onze meiden 5 dagen lang alleen het huis hadden bestierd. Dit voor de eerste keer en dat was gelukkig goed gegaan. We proberen in november weer terug te gaan naar Phatela. We hopen dat de wijngaard er dan mooi gezond en groen bijstaat! Fingers crossed.

Roma, 12 -8-2008

Omdat dochter Puck van vrienden Jo en Caroline vandaag een hart operatie moest ondergaan, aan mama Mamothiba gevraagd of zij niet een sangoma (afrikaanse traditionele genezer) wist die een kleine ceremonie kon doen. Maar nee, Mamothiba is een moderne vrouw; als ik ziek ben ga ik gewoon naar de kliniek. En gelovig was ze al helemaal niet, dus waren wij aangewezen op de symbolieken uit het katholieke geloof. De brandende kaars voor mensen die steun nodig hebben. Vanaf het midden van de negentiende eeuw hebben een aantal franse missionarissen in Lesotho uiterst vruchtbaar werk gedaan, dus de kerk is een bekend begrip en de paus heeft zelfs in 1988 een bezoek gebracht aan de kerk/kathedraal van Roma. De mensen in Lesotho zijn nog steeds diepgelovig, maar dit natuurlijk wel met ritme en een afrikaanse spirituele twist. Kerken zitten daar ook nog vol. Elke zondag minimaal 1000 zielen! De kerk – die geheel niet past in het afrikaans tafereel maar wel prachtig gelegen is - was gesloten. Wel werden we ontvangen door meer dan 100 uitbundig zigende en dansende kinderen die next door op een schooltje zaten. Na deze “aanval” te hebben “overleefd” toch nog een beetje rondgelopen en na nog eens kloppen en vragen of er niet iemand was met een sleutel ging, tot onze verbazing, tóch ineens de deur open. En daar stond Steve, een kunstenaar die opgeleid bleek te zijn voor zijn Bachelor of Arts in Bloemfontein (ZA). Hij had de kerk voorzien van de meest afschuwelijke muurschilderingen (engelen) en was nu bezig om een groot Maria beeld te maken dat buiten de kerk moest komen te staan voor een grote cermonie die eind augustus plaatsvind. Steve had ook zijn laptop bij zich en heeft ons in twee uur tijd door zijn oevre heen gepraat. Zeer boeiend en, in tegenstelling tot de engelen in de kerk, indrukwekkend. Je zit dan in een grote lege kerk in zwart afrika en praat met een kunstenaar die helemaal gek is van jawel... Jeroen Bosch!! Vervolgens de kaars ontstoken, goede sterke gedachten naar Puck gezonden en daarna met Steve en zijn aanstaande vrouw in Roma iets gaan eten. Dat wil zeggen een bord kip met patat. In tegenstelling tot wat de naam Roma doet verwachten is er op culinair vlak namelijk niet meer te krijgen. Gezellig doorgekletst over zijn aspiraties en aangegeven dat hij een website moest maken (moeilijk) of toch minimaal een weblog om zijn werk op te tonen. Daarna Steve en zijn lief weer afgezet te hebben bij de kerk, die onder een prachtige sterrenhemel geheel donker was, op een brandend lichtpuntje (kaarsje) na. ☺Morgen het vervolg.

Worldvision; dinsdagmidag 12 augustus.

Even later was ook Kahliso weer terug. Hij bleek voedsel te hebben weggebracht in opdracht van Worldvision. Een internationale hulporganisatie die mensen advies geeft over hoe te boeren maar ook allerlei left overs (spullen van tandenborstels tot medische apparatuur) uit andere landen distribueert aan mensen in Lesotho. Daar wilden wij wel even gaan kijken en dus hebben we hem meegenomen (of eigenlijk hij ons) naar het kantoor en de opslag van die organisatie. Even gesproken met een mevrouw die verantwoordelijk was voor landbouw. Het was allemaal moeilijk. Er is regelmatig honger. Wij vroegen haar hoe dat nou toch mogelijk was. Er lijkt vruchtbare grond zat, er lijkt water zat. Bon, erosie is een probleem. Diefstal van kuddes (waardoor er te weinig koeienmest is) is een probleem. De dame met wie we spraken werd twee keer weggeroepen omdat haar baas naar een symposium ging en zij ineens tot hoofd werd gebombadeerd. In de tijd dat zij weg was, wist Kahliso ons te vertellen dat de mensen van Worldvision éérst en vooral goed voor zichzelf zorgden; namelijk het beste van de left overs en dan de rest naar de mensen distribueerden. Waarbij hij wel wat zachter ging praten en schichtig de deur in de gaten hield, het was tenslotte zijn werkgever, hij vervoerde namelijk alle left overs! We hebben maar niet gevraagd aan de dame, die behalve erg in de Here ook zeer goed (en engels) sprak en goed opgeleid leek, of dit werkelijk zo was. Zowel Khaliso als de dame van Worldvision stelden ook vast dat het vaak eenvoudiger is om maar te wachten op voedselhulp, i.p.v. met veel moeite de aarde te bewegen voedsel prijs te geven. Toch zagen we veel prachtig verzorgde landjes en akkertjes die klaarlagen om ingezaaid te worden.................
Op de terugweg naar de kwekerij van Phatela wilde Kahliso nog even brood kopen en dus hebben we nog even gezellig bij de dames - bakkers in de twee ovens gekeken waar 8 heerlijke broden stonden te garen.
Er werd hard doorgewerkt. Phatelo zet alle plantjes er persoonlijk in (800 stuks, het is veel werk). We zijn ons weegs gegaan en zullen morgen verhalen wat we op die weg tegenkwamen.